پینه پا (تیلوما): ضخیم شدن منتشر روی نقطه فشار

پینه ضخیم شدن منتشر با مرزهای محو است و درد آن سوزشی و پخش شده؛ میخچه ضایعه‌ای کانونی با مرز مشخص و یک مرکز متراکم مخروطی است که به داخل فشار می‌آورد و درد آن تیز و موضعی است. هر دو از فشار می‌آیند و اغلب کنار هم دیده می‌شوند، اما مدیریت مکانیکی هر کدام متفاوت است.

بهتر است نه. تیغ، قیچی و سنگ پا کنترل عمق ندارند و سطح ناهمواری می‌سازند که پوست را به ضخیم شدن بیشتر تحریک می‌کند. چسب‌های اسیدی روی پوست سالم اطراف زخم شیمیایی می‌سازند. در دیابت، نوروپاتی یا کم‌خونی پا، این کارها ممنوع‌اند و یکی از شایع‌ترین راه‌های ساختن زخم به شمار می‌روند.

چون علت آن برداشته نشده است. کاهش پینه، بار مکانیکی را کم می‌کند اما فشار را از بین نمی‌برد؛ تا وقتی همان نقطه همان فشار را می‌گیرد، پوست دوباره ضخیم می‌شود. سرعت بازگشت خودش یک اندازه‌گیری است: بازگشت ظرف یک تا دو هفته یعنی کفش یا کفی باید فوری بازبینی شود.

بله، جدی بگیرید. لکه قرمز، قهوه‌ای یا سیاه در ضخامت پینه یعنی زیر آن خون‌ریزی رخ داده است، و این در پای دیابتی یکی از قوی‌ترین نشانه‌های زخم در حال شکل‌گیری زیر پینه است. این مورد باید بررسی شود و در فرد دیابتی همان هفته توسط پزشک دیده شود.

عبور خطوط پوست از روی ضایعه بیشتر با پینه سازگار است؛ قطع‌شدن خطوط یا نقاط تیره می‌تواند زگیل را مطرح کند. این نشانه‌ها قطعی نیستند و ضایعه مشکوک باید بدون دستکاری برای تشخیص و درمان به پزشک ارجاع شود.

فرآورده‌های حاوی اوره و سایر کراتولیتیک‌ها، پوست را نرم می‌کنند و انعطاف آن را حفظ می‌کنند و به همین دلیل فاصله میان جلسات را طولانی‌تر می‌کنند. اما هیچ کرمی فشار مکانیکی را اصلاح نمی‌کند. اگر کفش و کفی درست نشوند، پینه با هر کرمی برمی‌گردد. کرم مکمل است، نه جایگزین.