پای روماتوئید: تخریب مفاصل پیشانی پا، پینه و مراقبتی که واقعاً لازم است

چون التهاب مزمن، رباط‌های مفاصل پایه انگشتان را شل می‌کند و بند انگشت به سمت بالا جابه جا می‌شود. در نتیجه سر استخوان کف پایی به پایین رانده می‌شود و بالشتک چربی محافظ آن به جلو می‌رود. سر استخوان تقریباً بدون واسطه به زمین فشرده می‌شود. بیماران این را با جمله «انگار روی سنگریزه راه می‌روم» توصیف می‌کنند.

نه در خانه و نه با چسب اسیدی. پوست زیر پینه در این پا نازک است، ایمنی بیمار اغلب سرکوب شده و ترمیم کند است، بنابراین خطر ساختن زخم بالاست. کاهش پینه باید لایه‌ای، محافظه کارانه و توسط فرد آموزش دیده انجام شود، و مهم تر از خود کار، اصلاح کفش و کفی است تا فشار برنگردد.

شاید، اما در بیماری که متوترکسات یا داروی بیولوژیک مصرف می‌کند، این تصویر تا اثبات خلاف عفونت مفصل است و باید همان روز بررسی شود. داروهای سرکوب ایمنی، هم خطر عفونت را بالا می‌برند و هم علائم آن را خاموش می‌کنند؛ ممکن است تب نداشته باشید و عفونت داشته باشید. فرض گرفتن شعله وری بیماری، اشتباه پرهزینه‌ای است.

کفش با جلوی پهن و عمیق تا انگشتان چنگالی و مفاصل برجسته فشار نبینند، رویه نرم و انعطاف پذیر بدون درز روی نقاط برجسته، کف با ضربه‌گیری مناسب، و فضای کافی برای کفی تجویزی. کفش نوک تنگ و پاشنه بلند مستقیماً روی همان نقاطی فشار می‌آورند که پوستشان از همه نازک تر است. کفی تجویزی را در خانه هم بپوشید.

این یافته را جدی بگیرید. لکه‌های تیره ریز در بستر یا اطراف ناخن در بیمار روماتوئید می‌توانند نشانه واسکولیت باشند؛ درگیری التهابی رگ‌های کوچک، که یک عارضه سیستمیک جدی است. همراه آن ممکن است زخم عمیق روی ساق یا سیاه شدن نوک انگشت هم باشد. این تصویر ارجاع فوری به روماتولوژی دارد و هیچ کار مکانیکی روی آن پا انجام نمی‌شود.

شاید، اما در بیمار روماتوئید سه علت دیگر هم مطرح است: فشار مکرر انگشت چنگالی به سقف کفش، آسیب ماتریکس، و پیامد دوره‌های بیماری شدید. عفونت قارچی در این گروه شایع تر گزارش شده اما تشخیص آن آزمایش می‌خواهد و درمان خوراکی در کسی که متوترکسات مصرف می‌کند ملاحظات کبدی دارد. بدون بررسی، فرض قارچ نگذارید.