نوروپاتی محیطی دیابتی: بی حسی، سوزش و از دست رفتن حس محافظتی

معمولاً نشانه نوروپاتی محیطی دیابتی است؛ آسیب رشته‌های عصبی که از انگشتان شروع می‌شود و شب‌ها بدتر است. اما سوزش پا علل دیگری هم دارد، از کمبود ویتامین B12 تا کم کاری تیروئید و مشکلات کمر. تشخیص و درمان دارویی با پزشک است. نکته مهم: کم شدن سوزش به معنای کم شدن خطر زخم نیست.

خیر. تا امروز هیچ دارویی به شکل قانع کننده نشان نداده که آسیب عصبی ایجادشده را برگرداند. آنچه شواهد دارد، کند کردن پیشرفت با کنترل قند خون و کنترل عوامل خطر است. داروهای موجود، درد را کم می‌کنند نه آسیب را. هر تبلیغی که وعده ترمیم عصب می‌دهد را با شک نگاه کنید و با پزشک خود مطرح کنید.

چون این دو با هم منافات ندارند. رشته‌های عصبی مختلف به شکل‌های متفاوت آسیب می‌بینند؛ برخی سیگنال‌های غلط می‌فرستند و سوزش می‌سازند، و برخی دیگر از کار می‌افتند و حس محافظتی را می‌برند. یک پا می‌تواند همزمان بسوزد و لمس ۱۰ گرم را حس نکند. این ترکیب شایع است و خطرناک ترین حالت است، چون درد شما را از خطر واقعی غافل می‌کند.

به طور غیرمستقیم می‌تواند. مصرف طولانی مدت متفورمین جذب ویتامین B12 را کاهش می‌دهد و کمبود این ویتامین خودش نوروپاتی محیطی می‌سازد، با تصویری تقریباً مشابه نوروپاتی دیابتی. تفکیک این دو فقط با آزمایش ممکن است. متفورمین را خودسرانه قطع نکنید؛ بررسی سطح B12 را با پزشک خود مطرح کنید.

هیچ کرمی نوروپاتی را درمان نمی‌کند. آنچه مراقبت پوست پای نوروپاتیک لازم دارد، مرطوب کننده منظم است تا خشکی و ترک ناشی از قطع تعریق کنترل شود؛ اوره با غلظت پایین برای این کار مناسب است. فرآورده‌های اسیدی و کراتولیتیک قوی برای پای بی حس مناسب نیستند، چون آسیب آنها حس نمی‌شود.

معمولاً نه، اگر علت آن آسیب عصبی دیابتی باشد. اما اگر علت یا بخشی از علت، کمبود ویتامین B12، کم کاری تیروئید یا یک دارو باشد، اصلاح آن می‌تواند بهبود بدهد. به همین دلیل مهم است که بی حسی پا در فرد دیابتی، بدون بررسی، به حساب دیابت گذاشته نشود. این بررسی کار پزشک است و ارزش انجام دادن دارد.