مهشید حسینیپودولوژی بالینیحسابنوبت
۰۹۳۷ ۹۱۰ ۰۴۱۵@mah.podology
بیماری‌های سامانه‌ای

پای شارکو: پای گرم و متورم بدون درد که فوریت پزشکی است

Charcot Neuroarthropathy of the Footپای شارکو، پای شارکوت، شارکو

پای شارکو تخریب پیشرونده استخوان‌ها و مفاصل پا در فرد نوروپاتیک است. در مرحله فعال، پا گرم، متورم و قرمز است و اغلب درد ندارد، و همین باعث تأخیر در تشخیص می‌شود. هر پای گرم و متورم در فرد نوروپاتیک تا اثبات خلاف شارکو است و همان روز نیاز به ارزیابی پزشکی دارد.

نیازمند ارجاع به پزشک

این عارضه در محدودهٔ کار پودولوژیست نیست. این صفحه توضیح می‌دهد و شما را به پزشک ارجاع می‌دهد.

این صفحه آموزشی است و جای معاینه و تشخیص پزشک را نمی‌گیرد.

پای شارکو، تخریب پیشرونده استخوان‌ها و مفاصل پا در فرد دارای نوروپاتی است. در مرحله فعال، پا گرم، متورم و قرمز می‌شود و اغلب درد قابل توجهی ندارد؛ به همین دلیل هفته‌ها با تشخیص عفونت، کشیدگی یا نقرس درمان می‌شود در حالی که استخوان‌ها در حال فرو ریختن اند. هر پای گرم و متورم در فرد نوروپاتیک، تا اثبات خلاف، پای شارکو است و همان روز باید دیده شود.

چه اتفاقی می‌افتد

پای شارکو یک بیماری التهابی و تخریبی مفاصل و استخوان‌های پا در زمینه نوروپاتی است. دو نظریه کلاسیک آن را توضیح می‌دهند و امروز هر دو بخشی از تصویر در نظر گرفته می‌شوند. نظریه عصبی تروماتیک می‌گوید پای بی حس، ضربه‌های ریز مکرر را حس نمی‌کند و فرد به راه رفتن روی استخوانی که آسیب دیده ادامه می‌دهد؛ آسیب انباشته می‌شود. نظریه عصبی عروقی می‌گوید نوروپاتی خودکار باعث گشاد شدن رگ‌ها و افزایش جریان خون به استخوان می‌شود و همین افزایش جریان، فعالیت سلول‌های استخوان خوار را بالا می‌برد و استخوان را تحلیل می‌برد. آنچه امروز به آن اضافه شده، نقش یک پاسخ التهابی مهارنشده است: یک آسیب اولیه، اغلب بسیار جزئی، آبشاری از سیتوکین‌های التهابی راه می‌اندازد که در پای سالم خاموش می‌شود، اما در پای نوروپاتیک خاموش نمی‌شود و به تخریب پیشرونده استخوان می‌انجامد. حاصل، شکستگی‌ها و دررفتگی‌هایی است که بدون درد رخ می‌دهند و روی آنها راه رفته می‌شود.

چه کسانی در معرض اند

  • افراد با نوروپاتی محیطی قابل توجه، معمولاً دیابت با سابقه طولانی. حس محافظتی در تقریباً همه بیماران از بین رفته است.
  • بیمارانی که پیوند کلیه یا کلیه و پانکراس داشته‌اند، در مطالعات خطر بالاتری نشان داده‌اند.
  • افراد با نوروپاتی غیر دیابتی: الکلی، ارثی، پس از عفونت، بیماری‌های نخاعی و سیفلیس در گذشته.
  • افرادی که سابقه یک رویداد آغازگر دارند: یک پیچ خوردگی ساده، یک جراحی پا، یک زخم، یا حتی یک دوره پیاده روی غیرمعمول. در بسیاری از بیماران هیچ رویداد مشخصی به یاد نمی‌آید.
  • شارکو در حدود یک چهارم بیماران در طول زمان هر دو پا را درگیر می‌کند؛ بنابراین پای مقابل هم باید پایش شود.
  • نکته: شارکو در مقایسه با زخم پای دیابتی بیماری نادری است، اما در همان جمعیت رخ می‌دهد و دقیقاً به همین دلیل کمتر به آن فکر می‌شود.

تصویر بالینی مرحله فعال

  • تورم یک طرفه پا، اغلب چشمگیر؛ گاهی اولین چیزی که بیمار متوجه می‌شود این است که کفش دیگر جا نمی‌شود.
  • گرمی موضعی. اختلاف دمای پوست میان دو پا در مرحله فعال معمولاً ۲ درجه سلسیوس یا بیشتر است و گاهی به چند درجه می‌رسد. این ساده ترین و در دسترس ترین نشانه است.
  • قرمزی، که اغلب با عفونت اشتباه می‌شود.
  • درد کم، بسیار کمتر از آنچه ظاهر پا انتظار ایجاد می‌کند. حدود نیمی از بیماران درد یا ناراحتی گزارش می‌کنند، اما این درد معمولاً با شدت تخریب استخوانی متناسب نیست. نبودن درد به هیچ وجه تشخیص را رد نمی‌کند.
  • معمولاً بدون زخم، مگر آنکه شارکو پیشرفته باعث برجستگی استخوانی شده باشد.
  • گاهی احساس بی ثباتی، صدای تق تق در مفصل، یا احساس اینکه پا زیر پا خالی می‌کند.
  • یک نشانه کمک کننده: هنگام بالا بردن پا برای چند دقیقه، قرمزی شارکو به وضوح کم رنگ می‌شود، در حالی که قرمزی سلولیت باقی می‌ماند. این نشانه مفید است اما قطعی نیست و جای معاینه پزشک را نمی‌گیرد.

چرا تشخیص دیر داده می‌شود

پای شارکو در ادبیات پزشکی به عنوان یکی از پرتأخیرترین تشخیص‌های پا شناخته می‌شود و دلایل آن ساختاری است. اول، تصویر آن دقیقاً شبیه چیزی است که همه بیشتر می‌شناسند: یک پای گرم، قرمز و متورم شبیه سلولیت است و اغلب چند دوره آنتی بیوتیک می‌گیرد. دوم، نبودن درد، همه را آرام می‌کند؛ در حالی که در این بیماری نبودن درد قاعده است، نه استثنا. سوم، رادیوگرافی ساده در مرحله ابتدایی می‌تواند کاملاً طبیعی باشد و یک عکس نرمال به اشتباه به معنای رد بیماری تفسیر می‌شود. چهارم، بیمار اغلب هیچ ضربه‌ای به یاد نمی‌آورد، پس داستان بالینی «منطقی» به نظر نمی‌رسد. پیامد این تأخیر مکانیکی است و برگشت ناپذیر: در همان هفته‌ها که تشخیص داده نشده، بیمار روی استخوان‌های شکسته راه می‌رود، قوس کف پا فرو می‌ریزد و پا شکل گهواره‌ای پیدا می‌کند. آن شکل جدید، نقاط فشار جدیدی می‌سازد که مستعد زخم اند، و زخم روی پای شارکوی تغییرشکل یافته، یکی از سخت ترین زخم‌های پاست.

مراحل بیماری

مرحله صفر (التهابی، پیش از تغییرات رادیولوژیک)پا گرم، متورم و قرمز است اما رادیوگرافی ساده هنوز طبیعی است. این بهترین زمان برای شروع درمان و تنها فرصت واقعی برای جلوگیری از تغییر شکل است. تشخیص در این مرحله معمولاً با ام آر آی انجام می‌شود که ادم مغز استخوان را نشان می‌دهد.
مرحله یک (تکه تکه شدن)شکستگی، تکه شدن استخوان و دررفتگی مفاصل در رادیوگرافی دیده می‌شود. پا همچنان گرم و متورم است. تغییر شکل در همین مرحله شکل می‌گیرد.
مرحله دو (به هم پیوستن)التهاب فروکش می‌کند، قطعات استخوانی شروع به جوش خوردن می‌کنند، تورم و گرمی کم می‌شود.
مرحله سه (تثبیت و بازسازی)استخوان‌ها جوش خورده‌اند و پا ثابت شده است، اما در شکل جدید و اغلب تغییرشکل یافته خود. اختلاف دمای دو پا به کمتر از حدود ۲ درجه می‌رسد. از این مرحله به بعد، موضوع اصلی، محافظت از پا و پیشگیری از زخم روی برجستگی‌های جدید است.
الگوهای درگیریمیانه پا شایع ترین محل است و همان جایی است که فرو ریختن قوس، شکل گهواره‌ای می‌سازد. درگیری مچ و پاشنه کمتر شایع اما ناپایدارتر و پرخطرتر است.

تشخیص: پزشک چه می‌کند

  • معاینه و اندازه‌گیری اختلاف دمای پوست دو پا با دماسنج مادون قرمز. این اندازه‌گیری هم برای تشخیص و هم برای پایش درمان به کار می‌رود.
  • رادیوگرافی ساده در وضعیت ایستاده از هر دو پا. طبیعی بودن آن، بیماری را رد نمی‌کند.
  • ام آر آی، که در مرحله صفر ادم مغز استخوان را نشان می‌دهد و مهم ترین ابزار تشخیص زودهنگام است.
  • در موارد دشوار، اسکن هسته‌ای یا اسکن‌های ترکیبی برای تفکیک شارکو از عفونت استخوان.
  • آزمایش خون برای بررسی نشانگرهای التهابی و رد کردن عفونت. در شارکوی خالص، این نشانگرها معمولاً طبیعی یا کمی بالا هستند.
  • ارزیابی وضعیت شریانی، چون تصمیم درباره بی حرکت‌سازی و جراحی به آن بستگی دارد.
  • افتراق از عفونت استخوان، که سخت ترین بخش کار است، به ویژه وقتی زخمی هم روی پا وجود دارد.

درمان: بی حرکت‌سازی، و صبر

درمان اصلی مرحله فعال، برداشتن کامل بار از پا و بی حرکت‌سازی است و باید همان روز تشخیص شروع شود. استاندارد، گچ تماس کامل است که به طور منظم تعویض می‌شود، چون با کم شدن تورم، گچ شل می‌شود و گچ شل خودش زخم می‌سازد. مدت درمان طولانی است و این نکته باید از ابتدا با بیمار صادقانه در میان گذاشته شود: معمولاً چند ماه، و در بسیاری از بیماران بیش از شش ماه. تصمیم درباره پایان بی حرکت‌سازی بر اساس رسیدن اختلاف دمای دو پا به کمتر از حدود ۲ درجه، فروکش تورم و شواهد رادیولوژیک جوش خوردن گرفته می‌شود، نه بر اساس تقویم یا احساس بهتر شدن بیمار. پس از آن، انتقال تدریجی به وسیله‌های محافظ و سپس کفش طبی ساخته شده بر اساس قالب پا انجام می‌شود. درباره داروها: بیس فسفونات‌ها و برخی داروهای مؤثر بر متابولیسم استخوان بررسی شده‌اند و نتایج آنها ناهمگون بوده است؛ این داروها امروز درمان استاندارد به شمار نمی‌روند و جای بی حرکت‌سازی را نمی‌گیرند. جراحی برای پای ناپایدار، تغییر شکل شدیدی که در کفش جا نمی‌شود، برجستگی استخوانی که مکرراً زخم می‌سازد، یا شارکوی مچ ناپایدار در نظر گرفته می‌شود و تصمیم آن با جراح آشنا با این بیماری است.

پس از فروکش: زندگی با پای شارکو

  • پا در شکل جدید خود تثبیت می‌شود و آن شکل معمولاً برنمی گردد. هدف از این پس، پیشگیری از زخم است.
  • کفش طبی و کفی ساخته شده بر اساس قالب پا، ضروری است و انتخابی نیست. کفش معمولی روی پای گهواره‌ای، زخم می‌سازد.
  • برجستگی استخوانی زیر میانه پا، شایع ترین محل زخم پس از شارکو است و باید در هر ویزیت بازرسی شود.
  • بازرسی روزانه و پایش دمای پا ادامه می‌یابد؛ گرم شدن دوباره می‌تواند نشانه فعال شدن مجدد باشد.
  • پای مقابل باید پایش شود؛ درگیری دو طرفه در حدود یک چهارم بیماران رخ می‌دهد و بار مضاعف روی پای سالم، خطر آن را بالا می‌برد.
  • توان بخشی و تمرین تعادل بخشی از برنامه است، چون ماه‌ها بی تحرکی و تغییر شکل پا، الگوی راه رفتن را به هم زده است.
  • پیگیری طولانی مدت با تیم پا لازم است؛ این پرونده بسته نمی‌شود.

نقش پودولوژیست در پای شارکو

در مرحله فعال، نقش پودولوژیست فقط یک چیز است: تشخیص ندادن، اما شک کردن و ارجاع دادن. هر پای گرم، متورم و قرمز در مراجع نوروپاتیک، جلسه را تمام می‌کند. هیچ کار مکانیکی روی آن پا انجام نمی‌شود، پا خیسانده نمی‌شود، ماساژ داده نمی‌شود و گرم نمی‌شود. اختلاف دمای دو پا با پشت دست یا با دماسنج مادون قرمز ثبت می‌شود، عکس گرفته می‌شود، یادداشت ارجاع نوشته می‌شود و به مراجع گفته می‌شود که تا ویزیت پزشک روی آن پا وزن نیندازد. پودولوژیست در بسیاری از پرونده‌ها نخستین فرد آموزش دیده‌ای است که این پا را می‌بیند و همین یک ارجاع می‌تواند مسیر بیماری را عوض کند. پس از فروکش و در مرحله تثبیت، نقش او واقعی و طولانی مدت می‌شود: بازرسی منظم برجستگی‌های استخوانی جدید، کاهش کنترل شده پینه روی نقاط فشار زیر نظر پزشک، پیرایش آتروماتیک ناخن‌ها که در پای تغییرشکل یافته دشوار است، کنترل خشکی پوست، بررسی انطباق کفش طبی و اعلام هر نقطه سایش، و پایش پای مقابل.

نشانه‌های هشدار — همین امروز به پزشک مراجعه کنید

تشخیص افتراقی — با چه چیزی اشتباه می‌شود

ارجاع — به چه کسی و چرا

پای شارکو یک فوریت پزشکی است و ارجاع آن نمی‌تواند به نوبت بعدی موکول شود. مراجع باید همان روز نزد پزشک برود؛ ترجیحاً کلینیک پای دیابتی یا ارتوپدی آشنا با این بیماری، و در صورت وجود تب یا شک به عفونت، به اورژانس. پزشک با معاینه، اندازه‌گیری اختلاف دما، رادیوگرافی و در صورت طبیعی بودن آن با ام آر آی، تشخیص را دنبال می‌کند و در صورت تأیید، بی حرکت‌سازی را همان روز شروع می‌کند. عفونت باید به موازات بررسی شود، چون این دو می‌توانند همزمان باشند. درمان طولانی است و ماه‌ها بی حرکت‌سازی و سپس کفش طبی ساخته شده بر اساس قالب پا لازم دارد؛ جراحی برای پای ناپایدار یا تغییر شکل زخم ساز در نظر گرفته می‌شود. نقش پودولوژیست در مرحله فعال، فقط شناسایی، مستندسازی، ارجاع فوری و توصیه به عدم تحمل وزن تا ویزیت است؛ هیچ کار مکانیکی، هیچ گرما و هیچ فشاری. در مرحله تثبیت، نقش او مراقبت طولانی مدت از نقاط فشار جدید، کنترل پینه زیر نظر پزشک، پیرایش آتروماتیک ناخن، بررسی کفش و پایش پای مقابل است.

مراقبت خانگی

پیشگیری

پروتکل اعضا

این بخش برای اعضا نوشته شده و شامل 6 قسمت است: غربالگری شارکو در صندلی، ممنوعیت‌های مطلق در پای گرم و متورم، متن ارجاع، مراقبت در مرحله تثبیت، بیمار دیابتی یا تحت درمان ضدانعقاد، نقطه توقف.

برای دانش‌آموختگان دوره رایگان است.

پرسش‌های پرتکرار

پای شارکو چیست؟

تخریب پیشرونده استخوان‌ها و مفاصل پا در فردی که نوروپاتی دارد، معمولاً در زمینه دیابت. در مرحله فعال پا گرم، متورم و قرمز می‌شود و اغلب درد قابل توجهی ندارد. چون درد نیست، فرد به راه رفتن ادامه می‌دهد و استخوان‌های شکسته زیر وزن بدن فرو می‌ریزند و پا شکل خود را از دست می‌دهد.

پام گرم و متورم شده ولی درد ندارم، خطرناک است؟

اگر دیابت یا نوروپاتی دارید، بله. پای گرم و متورم بدون درد در فرد نوروپاتیک، تا اثبات خلاف، پای شارکو است و همان روز باید توسط پزشک دیده شود. نبودن درد در این بیماری قاعده است، نه نشانه بی خطری. تا زمان ویزیت روی آن پا راه نروید و هیچ گرمایی روی آن نگذارید.

پای شارکو با سلولیت چه فرقی دارد؟

هر دو پای گرم، قرمز و متورم می‌سازند و همین باعث اشتباه شدن آنهاست. سلولیت معمولاً یک در ورودی مانند زخم یا ترک دارد و اغلب با تب و بالا رفتن نشانگرهای التهابی همراه است. یک نشانه کمک کننده این است که با بالا بردن پا، قرمزی شارکو کم رنگ می‌شود و قرمزی سلولیت می‌ماند. اما این دو می‌توانند همزمان باشند و تفکیک با پزشک است.

درمان پای شارکو چقدر طول می‌کشد؟

طولانی است و باید از ابتدا بدانید. درمان اصلی، بی حرکت‌سازی و برداشتن کامل بار از پاست، معمولاً با گچ تماس کامل که مرتب تعویض می‌شود. مدت آن معمولاً چند ماه و در بسیاری از بیماران بیش از شش ماه است. پایان درمان بر اساس کم شدن اختلاف دمای دو پا و شواهد رادیولوژیک تعیین می‌شود، نه بر اساس احساس بهتر شدن.

بعد از شارکو پا به شکل قبل برمی گردد؟

معمولاً نه. استخوان‌ها در شکل جدید جوش می‌خورند و آن شکل باقی می‌ماند. هدف درمان زودهنگام دقیقاً همین است: کمتر کردن میزان تغییر شکل. پس از تثبیت، کفش طبی ساخته شده بر اساس قالب پا ضروری است، چون برجستگی‌های استخوانی جدید در کفش معمولی به سرعت زخم می‌سازند.

عکس رادیولوژی من نرمال بود، یعنی شارکو ندارم؟

لزوماً نه. در مرحله ابتدایی، رادیوگرافی ساده می‌تواند کاملاً طبیعی باشد در حالی که بیماری فعال است. این یکی از دلایل اصلی تأخیر در تشخیص است. اگر تصویر بالینی مطرح باشد، پزشک معمولاً ام آر آی درخواست می‌کند که ادم مغز استخوان را نشان می‌دهد و در همین مرحله تشخیص را ممکن می‌سازد.

تاریخ انتشار
آخرین به‌روزرسانی
آخرین بازنگری
مهشید حسینی

منابع

  1. Rogers LC, Frykberg RG, Armstrong DG, et al. The Charcot foot in diabetes. Diabetes Care. 2011;34(9):2123-2129.
  2. Jeffcoate WJ. Charcot foot syndrome. Diabet Med. 2015;32(6):760-770.
  3. Milne TE, Rogers JR, Kinnear EM, et al. Developing an evidence-based clinical pathway for the assessment, diagnosis and management of acute Charcot neuro-arthropathy: a systematic review. J Foot Ankle Res. 2013;6(1):30.
  4. Chantelau E, Grutzner G. Is the Eichenholtz classification still valid for the diabetic Charcot foot? Swiss Med Wkly. 2014;144:w13948.
  5. Schmidt BM, Holmes CM. Updates on diabetic foot and Charcot osteopathic arthropathy. Curr Diab Rep. 2018;18(10):74.
  6. Petrova NL, Edmonds ME. Medical management of Charcot arthropathy. Diabetes Obes Metab. 2013;15(3):193-197.
  7. International Working Group on the Diabetic Foot. IWGDF Guidelines on the prevention and management of diabetes-related foot disease. 2023.
بازگشت به بیماری‌های سامانه‌اینوبت‌گیری