زخم پای دیابتی: تشخیص، تخلیه فشار و آنچه هرگز در مرکز انجام نمی‌شود

بستگی به عمق، خون‌رسانی، عفونت و مهم‌تر از همه به این دارد که آیا بار از روی زخم برداشته شده است. شاخص عملی این است: زخمی که درست درمان می‌شود، معمولاً ظرف چهار هفته حدود نیمی از مساحت خود را از دست می‌دهد. اگر این اتفاق نیفتاد، برنامه درمان باید بازبینی شود، نه اینکه بیشتر صبر شود.

هیچ چیزی که پزشک نگفته باشد. نه پماد آنتی‌بیوتیک، نه بتادین، نه عسل، نه فرآورده گیاهی، نه کرم و روغن. انتخاب پانسمان بر اساس عمق، ترشح و وضعیت عفونت انجام می‌شود و یک تصمیم بالینی است. شواهد هم نشان می‌دهد نوع پانسمان در مقایسه با برداشتن بار از روی زخم و اصلاح خون‌رسانی، نقش کوچکی دارد.

معمولاً یکی از چهار دلیل: روی زخم راه رفته می‌شود و بار برداشته نشده؛ خون‌رسانی برای ترمیم کافی نیست؛ عفونت پنهان یا عفونت استخوان وجود دارد؛ یا تشخیص اشتباه است. زخم مزمنی که ماه‌ها مانده باید از نظر درگیری استخوان و در موارد مقاوم از نظر بدخیمی هم بررسی شود. صبر کردن بدون بازبینی، خودش یک تصمیم است و تصمیم بدی است.

گچی است که تمام ساق و پا را در بر می‌گیرد، فشار را روی سطح بزرگ‌تری پخش می‌کند و برداشتن آن توسط خود بیمار ممکن نیست. همین ویژگی آخر بخش بزرگی از اثر آن است، چون شایع‌ترین علت شکست درمان این است که بیمار وسیله را برمی‌دارد و راه می‌رود. در عفونت فعال یا ایسکمی شدید مناسب نیست و انتخاب آن با پزشک است.

خیر. در مطالعات، حدود ۴۰ درصد بیماران ظرف یک سال زخم دیگری می‌گیرند، چون علت اصلی یعنی بی‌حسی و الگوی فشار سر جای خود است و پوست تازه هم نازک‌تر است. پس از ترمیم، کفش طبی، بازبینی هر یک تا سه ماه و کاهش منظم پینه در همان نقطه لازم است. در متون تخصصی به این وضعیت «فروکش» گفته می‌شود، نه «بهبود».

خیر. تشخیص، دبریدمان، پانسمان، آنتی‌بیوتیک و تخلیه فشار همگی پزشکی هستند. کاری که پودولوژیست انجام می‌دهد شناسایی زودهنگام، مستندسازی و عکس، ارجاع فوری، مراقبت از پای مقابل و پوست سالم، پیرایش آتروماتیک ناخن، بررسی کفش و آموزش است. زخم را لمس نمی‌کند و روی آن هیچ فرآورده‌ای نمی‌گذارد.