پروتکل مراقبت پای دیابتی

بله، و مراقبت منظم پا برای شما پیشگیری از زخم است. اما پروتکل تغییر می‌کند: پیش از هر کاری حس محافظتی و نبض پا بررسی و ثبت می‌شود، هیچ برشی انجام نمی‌شود، از فرآورده کراتولیتیک اسیدی و چسب میخچه استفاده نمی‌شود و فاصله مراجعه بر اساس طبقه خطر شما تعیین می‌شود. اگر زخم باز یا قرمزی دارید، جلسه انجام نمی‌شود و همان روز ارجاع داده می‌شوید.

خودتان هر روز، و در مرکز بر اساس طبقه خطر. اگر حس و نبض شما سالم است، هر ۶ تا ۱۲ ماه کافی است. با کاهش حس یا کاهش خون رسانی، فاصله به ۳ تا ۶ ماه می‌رسد و اگر سابقه زخم یا قطع عضو دارید، هر ۱ تا ۳ ماه. فاصله دقیق در پایان هر جلسه تعیین و در پرونده ثبت می‌شود.

بله، و درست به این دلیل که درد ندارد. در پای بی حس، پینه یک جسم سخت است که به بافت زیرین فشار می‌آورد و شما هشدار آن را دریافت نمی‌کنید. زخم پای دیابتی اغلب زیر همان پینه شروع می‌شود. پیرایش منظم و سطحی آن، یکی از موثرترین اقدامات پیشگیرانه است.

چون این چسب‌ها اسید سالیسیلیک را روی پوست سالم اطراف هم می‌گذارند. در پایی که حس آن کم شده و خون رسانی آن ممکن است کاهش یافته باشد، نتیجه یک زخم شیمیایی است که شما دردش را حس نمی‌کنید و ممکن است روزها بعد آن را ببینید. این یکی از شایع ترین شروع‌های زخم پای دیابتی است.

بله، و فوری است. پای گرم، متورم و قرمز بدون درد در فردی که نوروپاتی دارد، تا اثبات خلاف آن پای شارکو حاد در نظر گرفته می‌شود. این وضعیت با تصویربرداری تشخیص داده می‌شود و نیازمند تخلیه فوری بار از پا است. تاخیر چند هفته‌ای می‌تواند به تغییر شکل دائمی پا منجر شود. همان روز به پزشک مراجعه کنید.