پروتکل‌ها

بخش‌های دیگر این مرجع توضیح می‌دهند که چه چیزی دیده می‌شود و چرا. این بخش توضیح می‌دهد که با آن چه می‌کنند. پروتکل‌ها با ترتیب مشخص، ابزار مشخص و — مهم تر از هر دو — نقطه توقف مشخص نوشته شده‌اند: جایی که کار درست، ادامه ندادن است.

چرا این بخش برای اعضا و دانش آموختگان است

یک پروتکل بالینی برای کسی نوشته می‌شود که ابزار، آموزش و شرایط اجرای آن را دارد. متن گام به گام برداشتن اسپیکول، در دست کسی که آن را روی پای خودش اجرا می‌کند، دستور آسیب است؛ نه به این دلیل که پیچیده است، بلکه چون بدون بی حسی، بدون ابزار استریل و بدون تشخیص افتراقی انجام می‌شود. بنابراین بخش عمومی هر مدخل می‌گوید عارضه چیست و چگونه مدیریت می‌شود، و پروتکل کامل پشت عضویت و گواهی دوره می‌ماند. این تصمیم، هم بالینی است و هم همان چیزی است که عضویت را ارزشمند می‌کند.

ساختار مشترک همه پروتکل‌ها

هر پروتکل این بخش یک اسکلت ثابت دارد، چون یکنواختی در متن بالینی به همان اندازه مهم است که در خود کار. نخست نشانه‌های ورود: در چه شرایطی این روش انتخاب می‌شود. سپس موارد منع مطلق و نسبی، که همیشه پیش از خود روش می‌آیند نه بعد از آن؛ خواندن یک فهرست گام به گام و رسیدن به هشدار در انتها، ترتیب اشتباهی است. بعد آماده‌سازی و ابزار، سپس خود روش به ترتیب واقعی اجرا، و در پایان سه چیز: نقطه توقف، مراقبت پس از جلسه و فاصله تا مراجعه بعد.

آنچه در این مطب انجام نمی‌شود

هیچ پروتکلی برای درمان زگیل، جراحی ماتریکس، بی حسی تزریقی، دبریدمان زخم باز یا تجویز دارو در این مجموعه وجود ندارد و نخواهد داشت. این‌ها کار پزشک اند. آیین‌نامه مطب در بخش مرجع، این مرزها را به صورت مکتوب و عمومی اعلام می‌کند — نه به عنوان محدودیت، بلکه به عنوان تعریف کار. یک حرفه با آنچه انجام می‌دهد شناخته می‌شود و به همان اندازه با آنچه از انجامش خودداری می‌کند.