کفش: کدام ویژگی کدام ضایعه را می‌سازد

دو آزمون ساده. اول، روی یک کاغذ بایستید و دور پایتان را بکشید، کاغذ را ببرید و کفش را روی طرح بگذارید؛ اگر طرح از کفش بیرون می‌زند، کفش باریک است. دوم، کفی داخل کفش را بیرون بیاورید و روی آن بایستید؛ اگر پا از لبه‌ها بیرون می‌زند، کفش برای شما تنگ است.

برای استفاده روزمره، تا حدود ۳ سانتی متر منطقی است. هرچه پاشنه بلندتر باشد، سهم بیشتری از وزن به جلوی پا منتقل می‌شود و پینه، درد جلوی پا و فشار روی اعصاب بین انگشتی بیشتر می‌شود. اگر ناچارید، پاشنه پهن بهتر از پاشنه نازک است و کفش بنددار، از سر خوردن پا جلوگیری می‌کند.

چرم می‌تواند کمی باز شود، اما نقطه فشاری که روی یک برجستگی استخوانی است با پوشیدن برطرف نمی‌شود و فقط تاول و میخچه می‌سازد. کفش باید از همان دقیقه اول راحت باشد. در دیابت، این قاعده مطلق است: کفشی که در روز اول جای قرمز می‌گذارد، کنار گذاشته می‌شود.

برای کودک بدون درد و بدون علامت، لازم نیست. شواهد نشان می‌دهد کفی و کفش طبی روند شکل‌گیری قوس را در کودک بدون علامت تغییر نمی‌دهد. کفش سبک، انعطاف پذیر، با پنجه پهن و کف نازک بهترین انتخاب است. اگر کودک درد دارد، می‌لنگد یا فقط یک پایش درگیر است، باید نزد پزشک برود.

چون علت آن برداشته نشده است. میخچه واکنش پوست به فشار مکرر است و تا وقتی همان نقطه در همان کفش تحت فشار باشد، پوست همان کار را تکرار می‌کند. مدیریت درست یعنی کاهش ضایعه به علاوه محافظ موضعی به علاوه تغییر ویژگی کفشی که آن فشار را می‌سازد.

کفشی با جلوی پهن و قالب صاف تر در لبه داخلی، عمق کافی که سقف آن به مفاصل انگشتان نساید، پاشنه حداکثر ۳ سانتی متر، کف نیمه سفت که از وسط تا نشود، پاشنه محکم و غیرقابل فشردن، و داخل بدون درز برجسته. نوع ضایعه شما تعیین می‌کند کدام یک از این ویژگی‌ها اولویت دارد.